ΜΙΚΡΗ ΕΚΔΟΣΗ
Ήταν δύσκολα χρόνια εκείνα
οι εκδότες και τα βιβλιοπωλεία εξαπατούσαν τους ποιητές.
Τα λιγοστά μου φυλλάδια, ετύπωσα αυτοχειρί.
Δεν ασχολούμαι πια.
Αλλά εσείς που σκέφτεστε να τυπώσετε κάτι,
με όποιο τρόπο και αν το κάνετε,
δώστε μεγάλη προσοχή στα υλικά.
Ακόμα και στο πιο μικρό φυλλαδιάκι ποιημάτων,
πρέπει να χρησιμοποιήσετε μελάνι πλουτωνίου,
χαρτί εμπλουτισμένου ουρανίου
και, φυσικά, εξώφυλλο υδρογόνου.
Στη συνέχεια ρυθμίστε προσεκτικά την έκδοσή σας,
οπότε, αν μείνει λίγο αδιάβαστη στον πόνο,
να αντιδρά˙
τινάζοντας την πόλη στον αέρα.
ΜΙΚΡΑ ΟΝΕΙΡΑ
Αχ, όνειρά μου
δεν με ανεβάσατε ποτέ στον ουρανό
και όλοι μου οι φίλοι λένε ιστορίες
για τα πετάγματα που κάνουνε στον ύπνο τους
και αδυνατώ να φανταστώ
πώς είναι στους αιθέρες.
Γι’ αυτό όνειρά μου, σας παρακαλώ
δεν θέλω πια ποτέ να ξαναρθείτε ∙
αφήστε τις πληγές στην πλάτη μου να θρέψουν
και με τα χρόνια μπορεί να ξεχαστώ.
Όμως, όσο κι αν είναι εύκολο
να ξεχάσω τα φτερά που δεν είχα
και οι αφηγήσεις των φίλων πια να μη με αγγίζουν
δεν θα μου σβήσει ποτέ από το μυαλό
ό, τι συνέβη στην πραγματικότητα:
που μια στιγμή, λες και ξεχώρισε από τ’ όνειρο,
σταμάτησε για λίγο τα νερά
καλώντας με να περπατήσω πάνω τους.
Κι εγώ ο ηλίθιος άναψα
το επόμενο τσιγάρο.
ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΗΣΗ
Από τότε που διορίστηκα ταξιθέτρια του χάους
δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση.
Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή
και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής
είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα.
Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ’ρθούν
θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν
οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα.
Στο ενδεχόμενο ενός οριστικού τέλους
να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες
(αφού κανένας δεν θα υπάρχει για να σας δικαιώσει)
γράφτε την ατραγούδιστη και ύστερη κατάσταση
του τέλους.
ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΟΒΟΣ
Αφήνω να φεύγουν ανεξέλεγκτες,
τις άγριες φαντασιώσεις μου και μετά,
αν τυχαία συναντηθούμε, αλλάζω πεζοδρόμιο.
Μονάχα στην τηλεόραση τις παρατηρώ
καθώς τα ασθενοφόρα μαζεύουν τα πτώματα
και βγαίνουν τα αποτελέσματα DNA
ή όταν ελέγχονται για παρτούζες με κοκαΐνη
στην έπαυλη του πρωθυπουργού.
Η μεγαλύτερη απόλαυση, όμως, είναι όταν
μέσα στα ωραιότερα έργα της λογοτεχνίας
διαβάζω τα προφητικά σενάρια
των κατά φαντασίαν πράξεών μου.
Κατά τα άλλα, το παίζω καλλιτέχνης
της διπλανής πόρτας, που δεν με υποψιάζεται κανένας.
Τις νύχτες, όμως, ακούω πίσω από τους τοίχους
να ουρλιάζουν οι δικές σας φαντασιώσεις, γερασμένες,
ανήμπορες να δραπετεύσουν.
Τότε φοβάμαι πως θα σπάσουν τους τοίχους και
θα μπουν στο δικό μου μυαλό.
Σηκώνω κι άλλο τη φωνή της τηλεόρασης.